دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۹
عراقی
چون سایهٔ دوست بر زمین می افتد
بر خاک رهم ز رشک کین می افتد
ای دیده، تو کام خویش، باری، بستان
روزیت که فرصتی چنین می افتد