دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸
عراقی
در دام غمت دلم زبون افتاده است
دریاب، که خسته بی سکون افتاده است
شاید که بپرسی و دلم شاد کنی
چون می دانی که بی تو چون افتاده است؟