زبور عجم

ما از پروردگار خود دور افتاده و گم شده‌ایم و اوست که در پیِ یافتنِ ماست؛ گویی خداوند نیز همچون عاشقی است که به وصالِ ما نیاز دارد و در بندِ اشتیاقِ رسیدن به ماست.

خداوند گاه پیامِ دوستیِ خود را بر برگِ لاله نقش می‌زند و گاه در نغمه و آوازِ پرندگان، فریادِ حضورِ خویش را به گوشِ جانِ ما می‌رساند.

او در چشمانِ گلِ نرگس آرام می‌گیرد تا بتواند زیباییِ ما را تماشا کند؛ این نگاهِ خاموش چنان سرشار از ناز و کرشمه است که گویی هزاران حرف و گفتگو در آن نهفته است.

آهی که در سحرگاهان از سرِ دوری و فراقِ ما می‌کشد، تمامِ هستی را در بر گرفته است؛ این ناله، بیرون و درون و بالا و پایین و تمامِ جهاتِ جهان را پر کرده است.

او بساطِ این جهان را تنها برای دیدار با انسانی خاکی برپا کرد؛ تماشایِ رنگ‌ها و زیبایی‌هایِ طبیعت، تنها بهانه‌ای است برای آنکه خداوند بتواند به تماشایِ انسان بنشیند.

او در هر ذره‌ای از این جهان پنهان است و هنوز بسیاری او را نمی‌شناسند؛ با این همه، همچون نورِ ماه آشکار است و در آغوشِ شهر و کاخ و کوچه، همه‌جا حضور دارد.

گوهرِ گران‌بهایِ زندگی در این دنیایِ خاکی گم شده است؛ اما حقیقتِ شگفت این است که آیا ما گمشده‌ایم و او ما را می‌جوید، یا آن گوهری که گم کرده‌ایم، خودِ اوست که در وجودِ ما پنهان است؟