زبور عجم

عاشق واقعی کسی نیست که تنها با کلمات، آه و ناله‌های پرسوز داشته باشد؛ بلکه عاشق حقیقی کسی است که به جایگاهِ والایی از استغنا رسیده و دنیا و آخرت در کفِ اراده‌ی اوست.

عاشق راستین کسی است که به ساختنِ دنیای درونی و کمالِ خویش همت می‌گمارد و هرگز به این دنیای مادیِ محدود، فانی و کران‌دار تن نمی‌دهد و قانع نمی‌شود.

به اندیشمندان و دانایانِ فرنگی، «دلِ آگاه» یا بصیرتِ معنوی عطا نشده است؛ تنها امتیازی که دارند، نگاهِ دقیق، کنجکاو و نگران به ظواهرِ این جهان است.

اگر عشق در میان نباشد، عقلِ صرف همچون مارِ گزنده‌ای است که صاحبش را آزار می‌دهد؛ حتی اگر این عقل، ابزاری برای به دست آوردنِ ثروت و لعل‌های گران‌بها و درخشان باشد.

من به دنبالِ درکِ درد و حالِ معنویِ خویش هستم که در میخانه‌های معمول و مجالسِ ظاهری یافت نمی‌شود؛ من در جستجوی پیرِ فرزانه‌ای هستم که با وجودِ پختگیِ پیری، شور و نشاط و پویاییِ جوانی را در دل دارد.