زبور عجم

حرفی نو و تازه بر زبان آوردم، اما کسی عمقِ کلامم را درک نکرد؛ این زیبایی و بینشِ من به درد و رنج بدل شد و هیچ چشمی نبود که ارزشِ تماشای این حقیقت را داشته باشد.

در این دنیا که مانندِ کارگاهی شکننده است، باید استوار و مقاوم همچون سنگ باشی؛ اما وای بر آن سنگی که از سرِ غفلت به بت تبدیل شود و نتواند به حقیقتِ جان (می ناب) دست یابد.

آنچه کهنه و فرسوده است را درهم بشکن و دوباره برای ساختنِ بنایی نو تلاش کن؛ چرا که هرکس در مرحله‌ی «لا» (انکارِ خود و دنیا) متوقف شود و به «الا» (اثباتِ حق) نرسد، راه به جایی نبرده است.

خوشا به حالِ آن جویبارِ کوچکی که از رویِ خودخواهی و غرور، در دلِ خاک فرو رفت و به دریا نپیوست (در اینجا شاعر با طعنه از کسانی می‌گوید که در خودِ کوچکشان محصور ماندند و به دریایِ کمال نرسیدند).

از موسی (کلیمی) درسِ حقیقت بگیر، که دانایانِ دنیایِ غرب، اگرچه جگرِ دریا را شکافتند و به دانشِ مادی دست یافتند، اما هیچ‌گاه به کوه طور (مقامِ وصل و تجلیِ الهی) نرسیدند.

پروانه، سوختن و پرپر زدن را از قلبِ پُرشورِ من آموخت؛ در واقع این شراره‌ی عشقِ من است که جهید و به پروانه رسید و او را شیفته کرد.