زبور عجم

من همچون لاله در صحرا هستم که به اشتباه مرا از فضای آزاد به هیاهوی خیابان آورده‌اند؛ مرا به هوای پاک دشت و کوهستان و بیابان بازگردانید.

آموختن مکر و حیله (روباه‌صفتی) مرا از اصل و ذاتِ خودم دور کرده است؛ ای کسانی که راه چاره را می‌دانید، مرا به آغوشِ نیستان (موطن اصلی و سرچشمه حقیقت) بازگردانید.

در قلبم رازی نهفته داشتم که آن را گم کرده‌ام؛ اگرچه پیر و سالخورده‌ام، اما مرا نزد آموزگارِ مکتبِ کودکان ببرید تا دوباره آن را بیاموزم.

من همچون سازی هستم که فعلاً خاموشم، اما هنوز نغمه‌های تازه‌ای درونم نهفته است؛ مرا نزد کسی ببرید که استادِ این کار است و می‌تواند پرده‌هایِ سازِ وجودم را تنظیم کند تا صدای اصلی‌ام شنیده شود.

در شب‌های تاریکِ من، همان داغِ قدیمی که بر دل دارم برای روشنایی کافی است؛ این چراغ‌های کم‌فروغ و ساختگی را از شبستانِ وجودم دور کنید.

من که رمز و رازِ بزرگی و شهریاری را برای کسانی که شایستگی‌اش را نداشتند (غلامان) فاش کرده‌ام، اکنون بنده گناهکاری هستم که باید مرا نزد سلطانِ حقیقی ببرند تا توبه کنم.