زبور عجم

شرابِ معرفت و کمالِ من، یادگاری از افسانه‌های گذشتگان (مانند جمشید) نیست؛ بلکه این شراب، عصارهٔ رنج‌ها و دردهای درونی من است که در ظرفِ جانم جای گرفته است.

انسان همچون موجی در دریای هستی، بی‌قرار و در تکاپو برای یافتن معنای وجود است، اما با وجود این تلاش‌ها، هنوز تا نیمه در دامِ نیستی و ناآگاهی گرفتار است.

بیا تا همچون حضرت ابراهیم (خلیل‌الله) بت‌های این جهان را درهم بشکنیم؛ چرا که جز تو، هر آنچه در این دیر و مکان دیده‌ام، بت‌هایی هستند که مانع دیدنِ حقیقت شده‌اند.

اگر به عمقِ بطن و حقیقتِ این جهان راه نیابی، نگاه کردنِ ساده و سطحی به ظواهرِ آن، ظلم و بی‌احترامی به ساحتِ وجود است.

کج‌روی‌ها و سرگردانی‌های ما در مسیرِ سلوک نیز لذت و ارزشِ خود را دارد؛ من از اینکه به مقصد نرسیده‌ام و راه دور و پر پیچ‌ و خم است، خرسندم؛ چرا که همین دشواری بخشی از زیبایی سفر است.

آن بی‌توجهی و غفلتی که از سوی معشوق به من شد، فرصتی به من داد تا آزادانه به تماشای حقیقت بنشینم؛ گاهی همین بی‌توجهی، بهتر و مفیدتر از توجهِ همیشگی و آزاردهنده است.

اگرچه در محیطی پرورش یافتم که همچون بتخانه (آلوده به شرک و ظاهر) بود، اما حقیقتِ والایی که در اعماق جانم همچون کعبه (حرم) نهفته است، از لب‌های من تراوش کرد و جاری شد.