زبور عجم

اندیشه و خیالِ من در پی تماشای بیکران آسمان بود و در پروازِ خود، سوار بر ماه، در آغوشِ کهکشان‌ها جای گرفته بود.

گمان مکن که این کره خاکی و ناچیز، تنها منزلگاهِ ماست؛ زیرا هر ستاره‌ای که در آسمان می‌بینی، دنیایی مستقل و عظیم است یا پیش از این دنیایی بوده است.

بسیاری از حقایق و نکاتی که از دیدگاهِ ما آدمیان پنهان مانده است، برای چشمانِ ظریف‌بینِ موجودِ کوچکی چون مورچه، آشکار و نمایان است.

زمین با وجودِ آنکه کوه‌های عظیمی چون الوند و بیستون را بر پشتِ خود حمل می‌کند، اما در برابرِ بارِ هستی و وجودِ ما، ناتوان است و گویا تنها غبارِ وجودِ ماست که بر دوشِ او سنگینی می‌کند.

از دیدنِ داغِ سرخ و خونین بر دلِ لاله، پیاله‌ای از غم و رنج را در می‌یابم که گواهی می‌دهد این جانِ از نفس افتاده، پیش از آن، صاحبِ ناله‌ها و فغان‌های بسیاری بوده است.