زبور عجم

جهانِ مادی ما سرانجام به خاک تبدیل می‌شود و زیر گام‌های رهگذران لگدمال می‌گردد؛ با این‌همه، برای من پوشیده است که آیا پس از این نیستی، هیچ‌گاه این دم و بازدم‌هایی که از دست رفته‌اند، به کالبد بازمی‌گردند یا خیر؟

در شبی که تنهاییِ گور، تنها مأوای انسانِ غریب و بی‌کس است، نه ماهی می‌تابد و نه ستاره‌ای راه می‌نماید؛ پس چگونه ممکن است صبحی طلوع کند و این شبِ بی‌پایانِ تنهایی را به پایان برساند؟

آن روحی که پیوسته در پیِ شور و اشتیاقِ ابدی و الهی است، چه کسی خبر دارد که سرانجامش به کجا می‌کشد؟ ممکن است در این طلب، همچون برقِ صاعقه یا جرقه‌ای کوچک در یک لحظه بسوزد و خاکستر شود.

اگر نگاهی سرشار از شوق، اندیشه‌ای والا و ذوقِ زیستن در وجود داری، نگرانِ این نباش که جسمِ تو در نهایت به خاک تبدیل می‌شود و زیر پای دیگران می‌رود؛ چرا که ارزشِ والای فکر و روح تو، فراتر از این خاک‌شدن است.

چنان با عزت، کرامت و بزرگی زندگی کن که اگر مرگِ ما، پایانِ این هستی باشد، عظمتِ وجودِ تو به قدری باشد که گویی حتی خداوند نیز از این‌که چنین اثرِ نفیسی را نابود کرده است، دچار شرمساری و اندوه شود.