آی واژه - اقبال لاهوری - زبور عجم - جهان ما همه خاک است و پی سپر گردد

جهان ما همه خاک است و پی سپر گردد ندانم اینکه نفسهای رفته بر گردد

شبی که گور غریبان نشیمن است او را مه و ستاره ندارد چسان سحر گردد

دلی که تاب و تب لایزال می طلبد کرا خبر که شود برق یا شرر گردد

نگاه شوق و خیال بلند و ذوق وجود مترس ازین که همه خاک رهگذر گردد

چنان بزی که اگر مرگ ماست مرگ دوام خدا ز کردهٔ خود شرمسار تر گردد