زبور عجم

آن عرب‌تباری که دوباره محفل‌های شبانه و معنوی را برپا کند کجا مانده است؟ و آن ایرانی‌تباری که رود و نغمه‌های عاشقانه و شورانگیز را دوباره زنده کند، کجاست؟

افسوس که سبوی معرفت در زیر ردای پیران و مدعیان دینداری خالی است؛ دریغ که کسی نمی‌داند آن شرابِ جوانی‌بخش و شورِ تازه‌ی معنوی کجاست.

در این دنیا که همچون گلزنی است، هرکس برای خود خانه‌ای و دلبستگی‌ای می‌سازد؛ اما کجاست آن‌کس که همت کند و این آشیانه و وابستگی دنیوی را به آتش بکشد و از تعلقات بگذرد؟

هزاران کاروان از این جهان گذشتند و بی‌خبر از حقیقت، مانند بیگانگان به آن نگریستند؛ کجاست دلی که با نگاهِ محرمانه و بصیرت، به عمقِ اسرار هستی پی برده باشد؟

مانند موج خروشان باش و به دریای جاودانگی بپیوند؛ اگر همچنان در پیِ ساحل و امنیت هستی، ای بی‌خبر! بدان که دریای حقیقت ساحل ندارد.

به خود بیا و بنگر که در رگ‌های وجودت، خونِ تازه‌ای از حیات جریان یافته است؛ دیگر نپرس که آن شرابِ کهن و معرفتِ پیشینیان کجاست، چرا که آن حقیقت در درونِ توست.

می‌توانی با یک حرکت، طومارِ تمامِ روزگاران را درهم بپیچی؛ چون از قیدِ زمان و مکان (دیر و زود) گذشتی، دیگر زمانه و گذرِ عمر چه معنا و وجودی دارد؟