زبور عجم

هوس و خواهش‌های نفسانی هنوز هم در پیِ تماشای قدرت و سلطنتِ دنیوی است؛ باید اندیشید که چه آشوب و فتنه‌ای در پسِ پرده‌های تیره و غبارگرفته‌ی روزگار نهفته است.

گذرِ زمان پیوسته هر بنا و دستاوردی را که عقل با محاسباتِ خود می‌سازد، ویران می‌کند؛ پس به سوی عشق بیا که عشق، آیینِ ایمانِ حقیقی است و عقل در این وادی، همچون کافر (زناردار) است که از حقیقتِ قلبی بی‌بهره مانده است.

رهبرِ این قافله انسانی خستگی‌ناپذیر و سخت‌کوش است؛ در آیین و فرهنگِ ما، صفتِ 'حیدری' (شجاعت و دلیری) از ویژگیِ 'کراری' (حملاتِ پیاپی و استقامت در مبارزه) سرچشمه می‌گیرد.

تو چشمانت را بسته‌ای و می‌گویی که این جهان و مظاهرِ آن تنها خواب و خیالی بیش نیست؛ اما چشمانت را بگشا و بنگر که همین جهانِ به‌ظاهر خیالی، در واقع بیداریِ حقیقی و صحنه‌ی هوشیاریِ انسان است.

در خلوتِ خویش، انجمنی از اندیشه‌ها برپا کن، زیرا فطرتِ عشق چنان است که در میانِ کثرتِ تماشاییِ جهان، تنها به 'یگانه' می‌نگرد و حقیقتِ واحد را در دلِ کثرت‌ها جستجو می‌کند.

آن آهو (دلِ عاشق) لحظه‌ای تپید و جان داد، اما بلافاصله زینت‌بخشِ رکاب و فتراکِ شکارچی (معشوق یا تقدیر) شد؛ چه سعادتمند است آن عاشق که زخمِ عشق بر جانش کاری و عمیق است و به وصال رسیده است.

من در همه‌ی عرصه‌ها (باغ و راغ) گوهرهای نغمه و شعر می‌پاشم؛ این کلام، متاعی بسیار گرانبهاست، اما افسوس که در این بازارِ بی‌قدر، خریدار ندارد و بسیار ارزان عرضه می‌شود.