زبور عجم

با حال و هوای خوش و عارفانه درویشی زندگی کن و پیوسته آن را حفظ کن؛ چرا که وقتی به پختگی روحی رسیدی، آنگاه می‌توانی به جایگاه والای پادشاهی و قدرت معنوی (مانند جمشید) دست یابی.

از من پرسیدند که آیا این دنیا با میل و خواست تو سازگار است؟ گفتم که نه، با من سازگار نیست. به من گفتند پس آن را در هم بشکن و به شیوه‌ی دلخواه خود دوباره بساز.

در مکان‌های معرفت و مستی (میکده‌ها) دیدم که حریف و همراه شایسته‌ای برای من وجود ندارد؛ پس تنها با قهرمانان و پهلوانان بزرگی همچون رستمِ دستان هم‌نشین شو و با افراد کوته‌فکر یا ناپخته (مغبچه‌ها) کمتر معاشرت کن.

ای کسی که مثل لاله در بیابان از سوز عشق می‌سوزی، بدان که تحمل این آتش تنهایی برای تو ممکن نیست؛ پس این داغ و حرارت جان‌سوزِ جگرت را بر سینه تمام انسان‌ها بزن و با آنان تقسیم کن.

تو خودِ سوزِ درونی و گرمیِ خونِ این جهانی؛ اگر این حقیقت را باور نداری، به زخم‌ها و شکاف‌های عمیقی که بر پیکره‌ی عالم وجود دارد نگاه کن؛ آن‌ها نشانه‌ی حضور و تاثیرِ آتشِ درونی تو هستند.

عقل تنها چراغی برای روشن کردن راه تو در این گذرگاه است، اما عشق همان جامی است که باید آن را با بندگان محرمِ اسرار و یارانِ نزدیک بنوشی.

من تکه دلی پر از خون (درد) را از چشمانم فرو می‌ریزم که مانند یاقوتی از بدخشان سرخ و گران‌بهاست؛ این گوهر را از من بگیر و بر نگین انگشتر پادشاهی خود بنشان.