زبور عجم

تنها از خداوند [سلطانِ هستی] تقاضای توجه و نظر دارم؛ زیرا به عنوان یک مسلمان، عزتِ نفسِ خویش را به خدایانِ ساخته‌ دستِ بشر [بت‌های خاکی] نمی‌فروشم و در برابر غیر حق سجده نمی‌کنم.

آن حسِ بی‌نیازی و استغنایی که در قلب خود دارم، چنان عظمتی به من بخشیده است که حتی اگر گدایی باشم، رفتاری همچون پادشاهان دارم.

هر آنچه از آسمان [نعمت‌های دنیوی یا روزی] بر سهم و بهرهٔ من می‌افتد، برایم ارزشی ندارد و آن را به راحتی به برگِ گیاهی می‌بخشم [و از آن دل می‌کنم]، چرا که به وابستگی‌های آسمانی دلبسته نیستم.

اندیشه و فکر بلندِ من، همچون خوشهٔ پروین [ستارگان دوردست]، هرگز چنان پست نمی‌شود که برای به دست آوردنِ پرتوی از خورشید و ماه [نماد قدرت و شهرت دنیوی]، گدایی و دریوزگی کند.

اگر خورشیدی [منبع قدرت یا شهرتی] بخواهد به سوی من بیاید و مرا زیر نفوذ خود بگیرد، با روحیه‌ سرکش و شوخ‌طبعیِ آزادانه، او را از مسیرش منحرف می‌کنم [و از خود می‌رانم].

با همان شور و درخششِ درونی که فطرت و سرشتِ خدادادی به من عطا کرده است، همچون آذرخش بر ابرهای تیره [جهل و تاریکی‌ها] فرود می‌آیم و آنان را در هم می‌شکنم.

من با آداب و رسومِ حاکمانِ نادانِ زمانه آشنا هستم؛ همان‌ها که جایگاه‌ها را وارونه کرده‌اند، خرانِ نادان را بر بامِ قدرت نشانده‌اند و انسان‌های ارزشمند و یوسف‌صفت را در چاهِ انزوا رها کرده‌اند.