زبور عجم

پیروانِ راهِ حق، گاهی برای پیشبردِ هدفشان به استدلال، معجزه و سخنوری تکیه می‌کنند، اما در مواقعی دیگر، همین حق‌طلبی ایجاب می‌کند که به سلاح و نیروی نظامی (شمشیر و سرنیزه) متوسل شوند.

گاهی پیش می‌آید که عاشقانِ حقیقت، زیرِ لباسِ سادهٔ زهد (خرقه)، زرهِ رزم می‌پوشند؛ زیرا آنان مطیعِ شرایطِ زمانه هستند و بسته به موقعیت، رفتارهای متفاوتی از خود نشان می‌دهند.

همان‌طور که جهان وقتی فرسوده و کهنه شود، نابود و سوزانده می‌شود، از همان خاکستر و مصالحِ نخستین (آب و گل)، جهانی جدید و تازه بنا می‌گردد.

عاشقان تمامی دارایی و جانِ خود را فدای یک نگاهِ یار می‌کنند؛ عجیب است این قومی که حتی در ظاهر هم که شده، با کمال میل به سمتِ زیان و از دست دادنِ سرمایه می‌روند.

اگر قدرتِ عشق یا تقدیر توانسته است با یک وزشِ ناچیز، پرکاهی را جابه‌جا کند، جای شگفتی نیست که بتواند کوه‌های استوار و عظیم را نیز از جای برکند.

عشق، کالایی در بازارِ زندگی است که ارزشِ آن ثابت نیست؛ گاه بسیار آسان به دست می‌آید و گاه به بهایی بسیار گران و سنگین معامله می‌شود.

این ناله و فریادهایی که سر دادم، تنها برای این بود که تو را از خوابِ غفلت بیدار کنم، وگرنه ذاتِ عشق به گونه‌ای است که بدون هیچ آه و ناله‌ای نیز به کمالِ خود می‌رسد.