زبور عجم

من بنده و مطیعِ کسانی هستم که دلی زنده و پاینده دارند و حقیقتِ محض را جستجو می‌کنند، نه کسانی که در کنجِ خانقاه می‌نشینند اما قلبشان را از مهربانی و عشق نسبت به دیگران دریغ می‌دارند.

برای آن دلی که با رنگِ خدایی (که عینِ بی‌رنگی است) آشنا شده، تفاوتِ میانِ مسجد و میخانه و بتکده از بین می‌رود و همگی در نظرش یکسان و بی‌اعتبار هستند.

آرمان و نگاهِ بلندِ این عاشقان، از ماه و ستاره پروین نیز فراتر می‌رود؛ چرا که آن‌ها سقفِ پروازِ خود را به کهکشان و آسمان محدود نمی‌کنند.

این عاشقان در عینِ حال که در میانِ جمع و انجمن حضور دارند، از آن رها هستند و با اینکه در ظاهر در جمع‌اند، در باطن در خلوتی ژرف و الهی به سر می‌برند.

عاشقانِ راستین را دست‌کم نگیرید و به دیده‌ی حقارت به آن‌ها ننگرید، چرا که همین کسانی که در ظاهر شکسته‌حال و بی‌ارزش به نظر می‌رسند، سرمایه‌ی حقیقیِ کاروانِ هستی هستند.

عاشقان برایِ بندگانِ خداوند، فرمانِ آزادگی از تعلقات را صادر کرده‌اند، چنان‌که بزرگانِ دین و پیشوایانِ مذاهبِ دیگر (شیخ و برهمن)، اعتبار و پیروانِ خود را از دست داده‌اند و همچون چوپانی بدون رمه شده‌اند.

جامِ عشق را بنوش، چرا که گفته‌اند این شرابِ معنوی حلال است؛ اگرچه این سخن در ظاهر عجیب و نامتعارف است، اما گویندگانش انسان‌های موردِ اعتماد و حقیقت‌یافته هستند.