زبور عجم

دیگر نمی‌توان از سادگی و خلوصِ نیتِ محبوب سخن گفت؛ چرا که او در حالی که من در بسترِ بیماری بودم، بر بالینم نشست و از دارویِ شفابخشِ دردِ من سخن به میان آورد.

اگرچه زبانِ من برایِ سخن گفتن جسور است و ادعاهایِ عاشقانه شیرین به نظر می‌رسند، اما در برابرِ عظمتِ عشق، چه می‌توانم بگویم جز اینکه اعتراف کنم وصفِ آن فراتر از تواناییِ کلام است؟

خوشا به حالِ کسی که توانست به عمقِ وجودِ خویش سفر کند و با شناختی که از خود یافت، سخنانِ ارزشمند را همچون مرواریدی از دریایِ معنا بیرون بکشد و به آسانی بیان کند.

من غرق در لذتِ آن لحظه‌ای هستم که محبوب مرا بازشناخت؛ او با لحنی ملامت‌گر اما آرام، مرا خطاب کرد و وجودِ مرا همچون خانه‌ای ویرانه خواند.

غمگین مباش که جهان رازهایِ خود را آشکار نمی‌کند؛ چرا که آنچه گل از سرِ تواضع و سکوت نتوانست بگوید، مرغِ نالان (بلبل) با نغمه‌هایش بیان کرد.

پیامِ اشتیاقی که من آشکارا و بدونِ پرده‌پوشی می‌گویم، همچون قطره شبنمی به گلِ لاله رسید و به شکلی پنهانی و درونی منتقل شد.

اگر سخنانِ من آشفته و پریشان به نظر می‌رسد، جایِ تعجبی نیست؛ زیرا هر کس که از گیسویِ یار سخن گفت، خود نیز از زیباییِ آن دچارِ آشفتگی و پریشانی شد.