زبور عجم

زمانه همانند پیام‌رسانی چابک و پرنده برای آن معشوقِ آرام‌بخشِ جان است؛ و چه پیام‌آورِ عجیبی که خودِ وجود و گذشتِ زمان، عینِ پیام و نشانه است.

گمان نکن که دیدنِ جلوه‌های حق و زیباییِ دوست نصیبِ تو نمی‌شود؛ اگر محرومی، به این دلیل است که آرزو و اشتیاقِ تو در درونت هنوز پخته و کامل نشده است.

فرض کن که مانند شاهینی بسیار بلندپرواز هستی و به اوج‌ها رسیده‌ای؛ اما هوشیار باش که شکارچیِ ما (روزگار) دام‌های بسیار قدیمی و آزموده‌ای دارد که راه گریز را می‌بندد.

چگونه موجودی که همچون مشتی غبار (انسان) است می‌تواند به اوجِ آسمان و مقامِ فرشته‌ای چون جبرئیل برسد؟ شهرت و بلندیِ جایگاهِ او تنها به خاطرِ رفیع بودنِ آسمان است.

تو نمی‌دانی که زنده بودن تنها به معنای شمردنِ دم و بازدم نیست؛ حقیقتِ زندگی در رهایی از طلسمِ زمان و محدودیت‌های مادی است.

درباره علم و دانشِ غربی تنها همین را می‌گویم که ناله و فریادِ حسرت همچنان بجاست، چرا که دیدگانِ انسان همچنان از رسیدن به حقیقتِ اصلی ناکام مانده است.

من دیگر به تقابل‌های دینی مانند هلال (نماد اسلام) و چلیپا (نماد مسیحیت) نمی‌اندیشم، زیرا می‌دانم که در عمقِ زمان، فتنه‌ای بزرگ‌تر و تحولی دیگر در حال شکل‌گیری است.