زبور عجم

اگر مانند نسیم صبحگاهی نرم و لطیف حرکت کنی، می‌توانی به دلِ زیبایی‌های طبیعت نفوذ کنی و گره‌های دشوارِ زندگی را همچون غنچه‌ای که با یک نفس باز می‌شود، به آسانی بگشایی.

ماهیتِ واقعی زندگی، تسلط روح انسان بر جهان مادی است. اما افسوس که تو خودت دربندِ دنیای مادی گرفتار شده‌ای، پس چگونه می‌توانی ادعای مسلط بودن بر جهان را داشته باشی؟

در تقدیرِ تو چنین نوشته شده که حتی خورشید و ماه (نماد نیروهای کیهانی) باید در برابر عظمت تو سر تعظیم فرود آورند، اما تو همچنان از قدرتِ بی‌کرانی که در وجودت نهفته است، بی‌خبری.

اگر از شرابِ معرفتی که در میخانه‌ی من (عشق و آگاهی) است بهره‌مند شوی، چنان قدرتی در وجودت جوانه می‌زند که می‌توانی از ذره‌ای ناچیز و مشتی خاک، جهانی نو بنا کنی.

ای اقبال! چگونه این چراغِ معرفت را در سینه‌ات روشن کردی؟ این تحولِ درونی به تو نشان می‌دهد که هر توانمندی و تغییری که در وجود خود ایجاد کرده‌ای، همان توانایی را برای متحول کردن دیگران نیز داری.