زبور عجم

با آن چشم‌انداز و قلبی که من دارم، دیدنِ هر دو عالم ممکن است؛ اما بعید می‌دانم که چشمی دیگر در این جهان وجود داشته باشد که بتواند آن تماشاخانه‌ی شگفت‌انگیزی را که من می‌بینم، مشاهده کند.

دیوانه‌ای دیگر در راه است که با شور و فریاد خود، شهر را به هم خواهد ریخت. آن مایه از جنون و سودای عشقی که در جان من است، چنان غوغایی بر پا می‌کند که گویی صدها آشوب در پی آن به پا خیزد.

ای نادان! از تاریکیِ شب‌های پیشِ رو غمگین مباش؛ چرا که داغِ عشق و نشانِ آن بر چهره من، چنان می‌درخشد که همچون ستاره‌ای راهنمایِ تاریکی‌هاست.

تو می‌خواهی مرا همنشین و دوستِ نزدیکِ خود کنی، اما من از این نگرانم که تو تاب و تحملِ این آشوب و طوفانِ درونیِ مرا نداری.