زبور عجم

لب به شکایت باز نکردم چرا که می‌دانم ناله‌هایم تأثیری در تغییر اوضاع ندارد. بهتر است غمِ دل را بازگو نکنی، چرا که هر کسی ظرفیت و توانِ تحملِ شنیدنِ این دردهایِ عمیق را ندارد.

چه در مکان‌های مقدس و چه در دیرها و معابد، همه‌جا سخن از آشنایی و معرفت به میان است؛ مگر اینکه کسی از رازِ عمیق و پیوندِ قلبیِ میانِ من و تو بی‌خبر باشد.

این دنیا بسیار ناپایدار و بی‌معناست؛ جایی که شراره‌های هستیِ ما تنها یک لحظه ما را به تماشا می‌گذارند و لحظه‌ی دیگر خاموش می‌شوند و خبری از ما نیست.

تو از طریقِ چشمانِ من به عمقِ ضمیر و جانم وارد شدی، اما چنان آرام و بی‌صدا که حتی چشمانم هم متوجهِ حضورِ تو نشدند.

هیچ‌یک از این کسانی که ادعایِ سنگ‌شناسی و شناختِ جواهرات را دارند، از گوهرِ وجودیِ من عبور نکردند. این امانتِ گران‌بها را به تو می‌سپارم، چرا که این جهانِ مادی، بینش و نگاهِ عمیقی برای دیدنِ حقیقت ندارد.

آن جامِ دانش و خردی که دنیایِ غرب به ما هدیه داده است، اگرچه همچون خورشید درخشان و فریبنده است، اما افسوس که تأثیرِ شفابخش و روحانیِ سحرگاهان و روشنگریِ معنوی را در خود ندارد.