زبور عجم

تا کی می‌خواهی خود را در پس پرده‌های پیاپی روز و شب پنهان کنی؟ ای معشوق، نقاب از چهره بردار و این جلوه‌گری ناقص و ابهام‌آلود را به کمال برسان.

عشق و شیدایی، یک مرتبه و حالت درونی است؛ حال تو از من درخواست باده (عشق و شهود) می‌کنی؟ اگر عمق این مستی و مقام عرفانی را برایت بازگو کنم، درمی‌یابی که این حال، فراتر از سخن است.

من در مسیر پرشور زندگی، آتش اشتیاق و حرارت عشق را شعله‌ورتر کرده‌ام؛ حال نوبت توست که با لطف خویش، همچون قطره شبنمی، عطش این جان شیفته را فروبنشانی.

عقل با مطالعه و بررسی جزءبه‌جزء کتاب هستی به نتیجه‌ای نرسید، اما عشق در یک لحظه به نکته اصلی رسید؛ همان‌گونه که پرنده زیرک، حقیقت نهفته در زیر دام را می‌شناسد و فریب نمی‌خورد.

آوازه‌خوانی و شعر سرودن، تنها بهانه‌ای برای ابراز درد است؛ حقیقت ماجرا این است که من دارم جان سرکش و رهاشده‌ی خود را به سوی کاروان کمال و حقیقت می‌کشانم.

اکنون زمان آن رسیده که حقیقت را بی‌پرده و صریح بگویم؛ اگرچه تاکنون به کنایه سخن گفته‌ام. تو خودت بگو، با این هم‌نشینان ناپخته و خام که طاقت شنیدن این اسرار را ندارند، چه کنم؟