زبور عجم

اگرچه می‌توان آرزوی تمام جهان را در یک کلمه خلاصه کرد، اما من به دلیل لذتی که از هم‌نشینی و حضور تو می‌بردم، گفتگو را طولانی‌تر کردم.

اگر فکر می‌کنی که عاشقان به این دلیل ساکت هستند که توان سخن گفتن ندارند، اشتباه می‌کنی؛ چرا که عشق چنان قدرتی دارد که به نگاهِ بی‌زبان، رسایی و گویایی می‌بخشد.

کجا می‌توان نوری یافت که تنها به رسالتِ خود بسنده کند و کجا می‌توان زمینی را دید که گنجایش در آغوش گرفتنِ آسمان را داشته باشد؟ (این امر ناممکن یا بسیار نادر است).

اگر ذره‌ای از هستی و جوهره وجود من در مسیر عشق تو کاسته شود، این خسارت را با هیچ بهایی، حتی زندگی ابدی و جاودانه، عوض نمی‌کنم.

ای دریای بی‌پایان، من در میان امواج خروشان تو گرفتار شده‌ام؛ از این رو، نه به دنبال گوهر (پاداش) هستم و نه در پی رسیدن به ساحل (پایان عشق).

از آن حقیقتی که مانند شبنم بر جان من می‌پاشی، عالمی جدید در وجودم آفریده‌ام تا بتوانم فریادِ اشتیاق و ناله‌های خود را بازگو کنم.