زبور عجم

تسکین و آرامشی که به من بخشیدی، نتوانست گرهی از کارم بگشاید؛ از این رو، این دلِ بی‌قرار را دوباره به خودت بازمی‌گردانم تا هر طور می‌خواهی با آن رفتار کنی.

چه دلِ پردردی دارم که رنجش تنها از شمارشِ نفس‌هایش برمی‌آید؛ دلی که اختیارِ روزگار و سرنوشت خویش را در دست ندارد و اسیر تقدیر است.

من در ضمیر و پناهِ تو آرام گرفتم، اما تو چنان سرگرمِ جوشش و احوالِ درونیِ خود هستی که گویی گوهرِ گران‌بهای خویش را به کناری افکنده‌ای.

ماه و ستارگان از دست تو گلایه‌ها دارند؛ مگر نشنیده‌ای که می‌گویند تو فروغِ وجودت را به خاکِ تیره و ناچیزِ ما افکنده‌ای و با ما پیوند خورده‌ای؟

زخمی که تیرِ او بر سینه ما نشانده، برای ما غنیمت است؛ زیرا او چنان مغرور و بی‌اعتناست که اگر شکارش هم به پایش بیفتد، آن را برنمی‌دارد و نادیده می‌گیرد.