زبور عجم

ای محبوب، با پیچ و تاب دادنِ بیشتر به گیسوانِ پرچین و شکنِ خود، این دلِ بی‌قرار و آشوب‌زده مرا از تضاد و کشمکشِ درونی نجات ده و به سکون و آرامش برسان.

به دلیلِ آن پرتوِ زیبایی و تجلیِ تو که در وجودم تابیده است، من توانسته‌ام تلخیِ انتظار و دوری را با نور و گرمایِ این دیدار، به شیرینی بدل کنم.

میل به حضورِ معشوق در این جهان، رسمِ بت‌پرستی و صنم‌گری را میانِ آدمیان باب کرد؛ عشق، جانِ امیدوارِ عاشق را با وعده‌هایِ فریبنده به بازی گرفته و او را در پیِ خود می‌کشاند.

تا بتوانم با خاطری آسوده و ذهنی فارغ، شعر و نغمه‌ای تازه بسرايم، مرغِ جانِ مرا که در قفسِ تن اسیر است، دوباره به همان مرغزارِ اصلی و فضایِ پرنشاطِ خود بازگردان.

چرا که تو به من طبعی بلند و روحی آزاده بخشیده‌ای، پس زنجیرهایِ دست‌ و پاگیرِ دنیوی را از وجودم بگسل تا بتوانم لباسِ پرزرق‌وبرقِ افتخاراتِ دنیوی را با لباسِ ساده و بی‌ریایِ عاشقیِ تو معاوضه کنم.

اگر تیشه بر سنگ می‌خورد و صدایش برمی‌خیزد، دیگر جای حرف و حدیث نیست؛ چرا که عشقِ راستین، بارهای سنگینِ کوهستانِ سختی‌ها را نه با کلام، بلکه بر دوشِ جانِ خویش می‌کشد.