زبور عجم

شرق، که روزگاری در اوج اندیشه و خیال‌پردازی، آسمان‌ها را نیز به بندِ فکر و اراده‌ی خود می‌کشید، اکنون از اصل و ریشه‌ی خود دور افتاده و دیگر آن شور و اشتیاق سوزان برای رسیدن به کمال را در خود ندارد.

در جان و سرزمین او دیگر نشانه‌ای از گرمی و پویایی زندگی دیده نمی‌شود؛ تا حدی که حتی حرکت امواج نیز در آنجا، جرأت خروش ندارد و تنها نگرانِ محدود ماندن در حاشیه‌ی جویبار است.

اماکن مذهبی، اعم از بتکده و مسجد، همگی به خاموشی گراییده و گرمای ایمان در آن‌ها مرده است؛ پیشوایان دین نیز به جای حقیقت، تنها به دنبال هوی‌وهوس‌های دنیوی هستند و در خفا به آن مشغولند.

اندیشه غربی در برابر امور ظاهری و مادی سر تعظیم فرود آورده است؛ آن‌ها در عینِ ظاهربینی، در حقیقتِ امر کورند و مستِ تماشای رنگ و لعابِ دنیوی شده‌اند.

این تمدن (غربی)، از فلک متغیرتر و از مرگ حریص‌تر است؛ از دست‌اندازی‌های بی‌وقفه‌ی او، شکاف و آسیبی بر دامنِ ما وارد شده که هیچ‌گاه قابل ترمیم نیست.

با وجودِ سرشتِ مادی و خاکی، خلق‌وخوی آسمانِ کهن و فریبکار را به خود گرفته است؛ بی‌اعتبار، بی‌اصول، بلندپرواز و در باطنِ خود بت‌پرست و فریبنده است.

شرق ویران است و غرب حتی از آن هم ویران‌تر؛ گویی سراسر عالم از لحاظ معنوی مرده است و دیگر هیچ اشتیاق و لذتی برای جست‌وجوی حقیقت در آن باقی نمانده است.

ای ساقی، باده‌ی معرفت را بیاور و مجلسی عارفانه برپا کن؛ ما را چنان مستِ یک نگاهِ محرمانه و روحانی کن که از قیدِ عقل و ظاهر رها شویم.