زبور عجم

اشک‌هایِ چشمانِ پُر از بارانِ من، ستاره‌ها را به دامان ریخت (از کثرت اشک، ستارگان را به زمین آورد) و قدرتِ بینش و بصیرتِ من، مرا از محدودهٔ آسمان‌ها فراتر برد.

اگرچه من بر روی زمین نشسته‌ام، اما جایگاهِ معنویِ من از ستارگانِ خوشه پروین هم بالاتر است؛ تو به خوبی می‌دانی که یک عمرِ کوتاه و ناپایدار که مانند جرقه زودگذر است، شایستهٔ شأنِ بلندِ من نیست.

چرخشِ شب و روزِ جهان، نتیجهٔ حرکتِ ارادهٔ من است؛ تو به خوبی می‌دانی که این محدودهٔ تکراریِ شب و روز، با روحِ بزرگِ من سازگاری ندارد و مرا راضی نمی‌کند.

من تمامِ شرابِ هستی را از جامِ آسمان نوشیدم و آن را تهی کردم؛ ای ساقی، در بخششِ شراب (اشاره به فیض و معرفت) کوتاهی مکن و جامِ دیگری برایم بیاور.

پهنایِ این جهان و آن جهان، گنجایشِ شور و جنونِ عاشقانهٔ مرا ندارد؛ تمامِ این عوالم، برایِ من تنها یک گذرگاهِ موقتی است.