زبور عجم

به یاد آن روزهایی هستم که با نوای چنگ و نی، باده می‌نوشیدیم؛ من جام شراب در دست داشتم و او ظرفِ شراب را در دست داشت.

اگر تو در کنارم باشی، پاییزِ زندگی من رنگ بهار می‌گیرد؛ اما اگر نیایی، حتی ماه فروردین که زمان شکوفایی طبیعت است، برایم از ماه دی (زمستان) سردتر و افسرده‌تر است.

بدون حضور تو، جانِ من مانند سازی است که تارهایش گسسته و صدای خوشی از آن برنمی‌خیزد؛ اما در حضور تو، از سینه‌ام نغمه‌های شورانگیز و پی‌درپی برمی‌خیزد.

آیا می‌دانی که من به بزمِ عشق، چه سوغاتی آورده‌ام؟ من دشتی از گل (شادی)، دشتی از نیِ ناله و فریاد (اندوه) و یک خمخانه پر از شراب (مستی) همراه خود آورده‌ام.

آن محبتی را که از نیروی آن، فردی فقیر و گوشه‌نشین می‌توانست هم‌ترازِ پادشاهان (کیان) باشد، دوباره در من زنده کن.

دوستان خوشحالند که منِ آواره سرانجام به مقصدم رسیده‌ام، اما نمی‌دانند که من عمرم را تنها در مسیرِ طولانیِ علم و دانش سپری کرده‌ام و همچنان آواره و پریشانم.