زبور عجم

آن دلی را به من عطا کن که مستی و سرشاری‌اش از جوهره‌ی وجودی خودش سرچشمه می‌گیرد، و این دلی را که از خویشتنِ اصیل دور افتاده و ذهنش درگیر وسوسه‌های بیگانه و غیر حقیقی است، از من بازستان.

دلی به من ببخش که گستره‌اش تمام عالم را در بر می‌گیرد؛ و این دلی را که دائم درگیرِ سود و زیان‌های کوچک و محدودیت‌های مادی است، از من دور کن.

ای تقدیر یا ای صیاد روزگار، مرا از تیردانِ تقدیر بیرون بکش و رها کن؛ زیرا تیری که همواره در ترکش باقی بماند، هیچ اثر و نشانی بر جای نمی‌گذارد و خاصیتش که نفوذ در دل است، محقق نمی‌شود.

حیات و زندگانی از تلاش برای فتح و تسخیر جهان‌های تازه هرگز خسته نمی‌شود. من یک جهان را به تسخیر درآوردم، اما جهان‌های دیگری هنوز در پیش روی من است.