زبور عجم

اگر دیدنِ چهره‌ی تو باعث می‌شود که من اختیار از کف بدهم و از خود بیخود شوم، پس همان بهتر که پرده و حجابی میان ما باشد؛ چرا که این معامله‌ی عشق با من به نتیجه نمی‌رسد، زیرا تو بهای بسیار سنگینی برای وصال طلب می‌کنی.

با من صریح و بی پرده صحبت کن، زیرا آن روزگاری که مردم درباره‌ی رابطه‌ی ما گمانه‌زنی می‌کردند و می‌گفتند که تو نسبت به من این‌گونه یا آن‌گونه فکر می‌کنی، به پایان رسیده است.

نگاهِ بی‌پروا و گستاخانه‌ی من، نظمِ آسمان‌ها را به هم ریخت و در چرخِ گردون رخنه ایجاد کرد؛ اگر همچنان می‌خواهی پرده‌ای میان ما باشد، باید جهانی دیگر و تازه‌ای بیافرینی.

تو خود را چنان در حجابِ بی‌نیازی و غرور حفظ کرده‌ای که برای اثباتِ اینکه عاشقِ تو واقعاً وجود دارد و جانش را فدا کرده، حتی خونِ دوستانِ خود را طلب می‌کنی.

مقام بندگی با مقام عاشقی متفاوت است. از موجوداتِ نورانی و روحانی (ملائک) تنها سجده کردن می‌طلبی، اما از انسانِ خاکی که عاشق است، انتظاراتی بسیار فراتر از آن داری.

من وجودِ ناقص و ناپخته‌ی خود (مسِ خام) را با کیمیایِ عشق و محبت به کمال می‌رسانم، چرا که می‌دانم فردا وقتی به حضورِ تو می‌رسم، از من هدیه‌ای درخور می‌طلبی.