زبور عجم

ای محبوب، تو در میانِ دنیایِ پر از رنج و دردمندان چه کار داری؟ آیا اصلاً دغدغه‌ای برای ما در سر داری؟ تو که به سوز و گداز و بی‌قراریِ ما آگاهی، آیا خود نیز دلی بی‌قرار و عاشق داری که بتواند عمقِ این درد را درک کند؟

تو چه می‌دانی که اشکِ داغی که از چشمانِ عاشق سرازیر می‌شود، چه معنایی دارد؟ تو آن‌چنان سرگرمِ زیبایی‌های ظاهری هستی که شبنمِ نشسته بر گلبرگ برایت حکمِ مرواریدی شاهوار و گران‌بها را دارد و از غمِ اشک غافلی.

چگونه می‌توانم از جانی برایت بگویم که هر نفسش را با شمارش و سختی می‌کشد؟ تو خود نیز اسیرِ روزگار و غم‌هایِ زمانه هستی و نفسی که در سینه داری، امانتی عاریه‌ای و موقتی است.