زبور عجم

تو شب تاریک زندگی مرا به سپیده سحر تبدیل کردی، چرا که چهره‌ات همچون خورشید درخشان است. و از آنجا که به زیبایی و درخشش خورشیدی، شایسته است که بدون هیچ پرده و حجابی جلوه‌گری کنی.

تو به فریاد درد من رسیدی و در اعماق جان و ضمیر من آرمیدی، اما در عین حال با بزرگی و غروری خاص، از نگاه من فرار کردی و سرکش بودی.

تو ملاک سنجشِ عیارِ افراد بی‌مایه هستی، مایه آرامشِ جان‌های بی‌قرار و درمانِ دل‌های مجروح؛ با این حال، دسترسی به تو بسیار دشوار و دیررس است.

غم، عشق و لذتی که از جانب او به عاشق می‌رسد، دو پیامد متفاوت دارد: گاهی موجب سوز و گداز و رنج می‌شود و گاهی باعث مستی و از خود بیخود شدن و ویرانیِ احوال عاشق می‌گردد.

تو که از ماجرای دل من آگاهی، خودت بگو که دل من کجاست؟ در حالی که می‌دانی دل من همیشه در کنار توست و لحظه‌ای از تو جدا نیست.

قسم به شکوه و عظمتت که هیچ آرزویی در دلم باقی نمانده است، جز این خواهش که به ما کبوتران ضعیف، قدرت و عظمتی همچون عقاب ببخشی.