زبور عجم

من در راهِ طلب و جست‌وجوی حقیقت، همچنان در گِل گیر کرده‌ام و پیشرفتی ندارم؛ چرا که قلب و دلبستگی‌هایم هنوز گرفتارِ کاروان، بار و بنه و رسیدن به مقصدهای دنیوی است.

کجاست آن جذبه و نگاهِ آتشینی که بتواند هستی و دلبستگی‌های مرا خاکستر کند؟ من هنوز درگیرِ سوداگری‌های دنیوی و رسیدن به منافعِ مادی هستم.

ای محبوب، این کشتیِ وجودِ ناپخته و خامِ مرا به طوفانِ بلا و عشق بسپار؛ چرا که من هنوز از ترسِ امواج، در ساحلِ امنِ عافیت‌طلبی لنگر انداخته‌ام.

این حالتِ تپشِ قلب، بی قراری و نرسیدن به مقصد، دنیایی از لذت و شکوه را در خود دارد؛ چه سعادتمند است آن کس که همواره در پیِ قافله و همراهِ محبوب در حرکت است.

کسی که هنوز نتوانسته است حقیقتِ وجودیِ خویش را فراتر از عالمِ ماده و معنا (دو جهان) درک کند، همچنان در بندِ فریبِ این نقش‌های ناپایدار و غیرواقعیِ دنیاست.

چشمِ مشتاقِ من با دیدنِ یک جلوه‌ی ساده تسلی نمی‌یابد؛ آن خارِ دردی که در دلم نشسته است و آرامم نمی‌گذارد، کجا می‌توانم درمان کنم؟

هنگامی که به حضورِ یار رسیدم، ماجرا طولانی‌تر و پیچیده‌تر شد؛ گویی آن‌قدر حرف‌های ناگفته در دلم مانده که با حضورِ او نیز تمام نمی‌شوند.