زبور عجم

ای مخاطب، از شاعری که در روز قیامت هم با ناله‌های عاشقانه و شوریدگی حاضر می‌شود، چه انتظاری داری؟ تو خودت مظهر شور و غوغایی؛ چرا به دنبال جنجال و هیاهوی دیگری می‌گردی؟

تو طبعِ روان و ذوقِ مرا با دریایِ شعر و موسیقی آشنا کردی. اکنون که چنین است، دیگر از من طلبِ مروارید (سخنِ معمولی و آراسته) نداشته باش؛ بلکه به درونِ سینه‌یِ پُر دردِ من بنگر که دریایی از حقیقت و سوز در آن نهفته است.

من نمی‌توانم عبادتی انجام دهم که در آن حضورِ قلب و توجهِ باطنی نباشد. من تنها همین قلبِ پُر از سوز و گداز را برایِ تقدیم کردن آورده‌ام؛ دیگر از این کسی که در ظاهر به رسومِ معمولِ شما پایبند نیست و به کفرِ عاشقی گرفتار است، چه می‌خواهید؟