زبور عجم

دلِ رها و بی‌قیدِ من، با اینکه از نورِ ایمان بهره‌مند است، به راهِ کفر و نافرمانی رفته است؛ به طوری که هم در حرمِ الهی به سجده می‌افتد و هم به پرستشِ بت‌های نفسانی روی آورده است.

انسان سرمایه‌ی ناچیزِ عمر و توانِ خویش را در ترازویِ سنجش می‌گذارد و گویی در عرصه‌ی قیامت، در پیِ سوداگری و معامله با خداوند است تا با اعمالِ خود، رستگاری را بخرد.

آدمی در عینِ ناچیزی که همچون غباری در مسیرِ باد است، توقع دارد که تمامِ زمین و آسمان بر وفقِ مرادِ او بچرخند و با تقدیرِ الهی نیز به ستیز و داوری نشسته است.

انسان حالتی متناقض دارد؛ گاهی با خداوند انس و الفت دارد و گاهی با او درمی‌افتد و به ستیز برمی‌خیزد؛ زمانی چون پیروانِ علی (ع) رفتارِ حق‌جویانه دارد و زمانی مانندِ خیبریان در پیِ چالش و میدان‌داری است.

با اینکه گوهرِ ذاتِ انسان بی‌رنگ و پاک است، اما از آن هزاران فریب و نیرنگ ساطع می‌شود؛ شگفتا که انسانی با گوهرِ پیمبری (کلیمی) را می‌بینیم که هم‌زمان رفتاری چون ساحران دارد.

نگاهِ نافذِ این دل، عقلِ دوراندیش را نیز به شور و جنون کشانده است، اما در عینِ حال، این جنون را مانندِ تیغِ جراحی برای برانگیختنِ فتنه و آشوب به کار گرفته است.

این انسانِ تن‌پرور و رهروِ راحت‌طلب، چگونه می‌تواند به وصالِ حقیقت برسد؟ او هزاران سال است که به جایِ حرکت به سویِ کمال، در بتکده‌یِ خیالات و ظواهر (مقامِ آزری) عمر را به بطالت گذرانده است.