زبور عجم

من قلبم را از هر تصویر و ظاهری که چشم می‌بیند و دلبسته می‌کند، پاک می‌سازم؛ چرا که گدایِ درگاهِ معنایِ خالص هستم و در این مسیر، از ادراکاتِ محدودِ ذهنی و دنیوی تهی شده‌ام.

گاهی رسم و راهِ عقلِ مصلحت‌اندیش، شوقِ جنون را در دل بیدار می‌کند؛ از همین روست که من از درس‌هایِ خردمندانِ خشک‌مغز گریزانم و با روحیه‌ای سرکش و شوریده (گریبان‌چاک) از آن دوری می‌کنم.

گاهی جهان مرا در تنگنا قرار می‌دهد و گاه من با پیچیدگی‌هایِ آن درگیر می‌شوم؛ ساقی، باده را بگردان تا با رسیدن به مستیِ عرفانی، از این سردرگمی و پیچ‌درپیچِ هستی رهایی یابم.

نه در محفلِ صوفیان خبری از تجلیِ الهی است و نه در بزمِ ملاها سخنی از اشتیاقِ حقیقیِ عاشقانه به گوش می‌رسد؛ از همنشینی با این دو گروه، دلی پر از اندوه دارم و از فضایِ بزمشان بیزارم.

روزی خواهد رسید که برگزیدگانِ تو (ای معشوق) به من نیاز پیدا کنند، زیرا من چون صحرانشینی آزاد و رها هستم که در پیشگاهِ پادشاهان و فرشتگان، بدونِ ترس و تملق ظاهر می‌شوم.