زبور عجم

جامِ شرابی از آن مِیِ روحانی به من بده که در دلِ من گل‌های اشتیاق و عشق را می‌رویانَد؛ ای ساقی، این وجودِ خاکیِ مرا با نَفَسِ زندگی‌بخشِ بهاری (باد فروردین) جان تازه‌ای ببخش.

آن دانشی که در دیار فرنگ آموختم و از جامِ آن نوشیدم، اندیشه‌ام را تیره و تار کرده است؛ من که راه را پیموده‌ام و خسته شده‌ام، اکنون بصیرتی به من عطا کن تا بتوانم حقیقتِ مسیر را از بیراهه تشخیص دهم.

مانند کاهی که با هر موج و نسیمی بی‌اختیار جابه‌جا می‌شود، من نیز در برابر گمان‌ها و تردیدها سست بوده‌ام؛ دلم از هجومِ شک‌ها به خروش آمده است، مرا به ساحلِ اطمینان و یقین برسان.

جان من لبریز از آرزوهایی است که وجودشان همانند شراره‌های آتش، ناپایدار و سوزان است؛ برای عبور از شبِ تاریکِ نادانی و سردرگمی‌ام، ستاره‌ای (نور امیدی) از آرزوهای دل‌نشین به من عطا کن.

تو به دست من قلمی داده‌ای که تواناییِ ترسیمِ شکوه و بزرگی را دارد؛ از آنجا که مرا با چنین هنری آفریده‌ای، سرنوشت و جایگاهی (لوح جبین) برایم رقم بزن که در شأنِ این موهبت باشد.