زبور عجم

درد و سوز و گدازهای زندگی، در حقیقت لذتِ جستجوی توست؛ اگر در این مسیر به سوی تو حرکت نکنم، این راه همچون ماری سمی مرا نیش می‌زند و آزارم می‌دهد.

جبرئیل با قلبی مشتاق و گشاده از کنار عاشقانِ تو عبور می‌کند، به این امید که شرری از آتش آرزویِ وصالِ تو، نصیب او نیز بشود.

من هم به هوای دیدن جلوه‌ی تو، حجاب‌ها را از پیش رو برمی‌دارم، اما هم‌زمان با نگاه ناتوان و ناقصم، پرده‌ای دیگر بر چهره‌ی حقیقت تو می‌کشم.

نمی‌دانم که من با تلاش خود به سوی تو می‌آیم یا تو مرا به سوی خود می‌کشی؛ واقعیت این است که عقل و دل و قدرت دیدنِ من، همگی در کوی تو سرگشته و حیران شده‌اند.

من در چمنِ وجود تو پرورش یافته‌ام، پس از روی لطف، قطره‌ای از فیضِ خود را به من ارزانی دار تا وجودِ غنچه‌وارِ من بشکفد؛ بخششِ تو از این جویِ بی‌کران، هرگز کاستی نمی‌گیرد.