زبور عجم

در برابرِ خِرَدِ بلندپرواز و تحلیل‌گر، حمله‌ای ناگهانی و غیرمنتظره از جنسِ عشق نیاز است؛ چرا که حتی ذره‌ای از سوز و گدازِ عاشقانه، از تمامِ دانشِ فلسفیِ فیلسوفانی چون افلاطون برتر و کارسازتر است.

دیروز راهنمایِ عرفانی (مغبچه) رازی از عشق را برایم بازگو کرد؛ او گفت آن اشکی که به نشانهٔ درد و حیا فرو می‌خوری و پنهانش می‌کنی، از باده‌یِ سرخ و ظاهریِ میخانه بسیار ارزشمندتر است.

آن مرتبه‌یِ بلندِ فقرِ عرفانی که بدونِ نیاز به سلاح، صدها کشورِ دل را به تسخیرِ خود در می‌آورد، از تمامِ شکوهِ پادشاهیِ داریوش و فرّ و عظمتِ فریدون برتر و پایدارتر است.

اگر به دیرِ مغان (جایگاهِ حقیقت‌جویانِ آزاد) قدم می‌گذاری، سخنی عمیق و پرمحتوا بیاور، اما در خانقاهِ صوفیان، همان قصه‌ها و افسانه‌هایِ مرسوم برایشان مناسب‌تر و پذیرفته‌تر است.

در مسیرِ آرامِ احساساتِ ما، حتی اگر یک موجِ کوچکِ بی‌منت و بی‌تکلف برپا شود، آن موج از رودخانه‌یِ عظیمِ جیحون (که نمادِ کثرت و قدرتِ بیرونی است) برتر و ارزشمندتر است.

این سیلِ خروشانِ احساساتی که تو به همراه آورده‌ای، در گنجایشِ محدودِ شهر و قید و بندهایِ اجتماعی نمی‌گنجد؛ این نیرویِ ویرانگر، شایسته‌یِ فضایی بکر و وسیع همچون خلوتِ بیابان است.

به اقبال (شاعر) که غزل‌خوان و سرمست است، نمی‌توان تهمتِ کفر زد؛ این جنون و شیدایی که بر سرش زده، اقتضایِ طبعِ شاعریِ اوست و باید برایِ آن، فضایی بیرون از محیطِ تنگ و خشکِ مدرسه بیابد.