زبور عجم

محبوبِ بی‌اعتنا، سواره و با غرور از کنارِ عاشقانِ پیاده و خاک‌نشین می‌گذرد و من در این شرایط، چنان مستأصل شده‌ام که دیگر چاره‌ای ندارم؛ پس دستم را بگیر و یاری‌ام کن.

تلاش برای بیانِ زیباییِ درخشانِ یار برای دیگران بیهوده است، چرا که آن جلوه‌ی خاص مانند شراره‌ای ناپایدار در یک آن می‌آید و می‌رود و در قالبِ کلمات نمی‌گنجد.

مسیرِ رسیدن به محبوبِ بلندمرتبه بسیار سخت است؛ به اندازه‌ای که گویی عشق باری بسیار سنگین است که حتی ستاره‌ها در آسمان به‌سختی آن را حمل می‌کنند.

از محدودیت‌های تحمیل‌شده توسطِ روزگار ناامید نباش؛ زیرا اراده و نگاهِ مصممِ ما آن‌قدر نافذ است که می‌تواند حتی صخره‌های سخت را نیز بشکافد و از آن عبور کند.

قطره‌ی اشکی که در چشمانِ من است، در حقیقت اقیانوسی بی‌کران است که کهکشان‌ها تنها ساحلِ آن محسوب می‌شوند و این اقیانوس با هر شکستِ موج، از تمامیِ کرانه‌های مادی فراتر می‌رود.

هنگامی که به خلوتِ انس با محبوب راه یافتی، با چشمانِ ظاهری به او نگاه مکن؛ زیرا آن لحظه، حالتی فراتر از دیدن است و تماشایِ ظاهری باعث می‌شود آن فرصتِ روحانی از دست برود.

من دیگر از دوریِ یار گلایه نمی‌کنم، چرا که شدتِ گریه‌ام به قدری است که دلم قطعه‌قطعه شده و از طریقِ چشمانم به صورتِ اشک بیرون می‌ریزد.