زبور عجم

تو گمان می‌کنی که من صرفاً برای حاجت‌خواهی بر درگاهِ تو ایستاده‌ام؛ در حالی که من به طوافِ این خانه مشغولم تا به حقیقت و وجودِ صاحب‌خانه (خدایِ خانه) دست یابم.

من همچون جرقه‌ای کم‌فروغ هستم؛ از من غافل مشو و به سادگی عبور نکن، زیرا من در همین لحظهٔ کوتاه، تب و التهابی ابدی در سینه دارم.

دیگر به مسیری که پیموده‌ام و گذشته‌ای که پشتِ سر گذاشته‌ام، نگاه نمی‌کنم؛ چرا که من با جریانِ زمان همراه شده‌ام و چشم به افقِ روشنِ فردا دارم.

دریایِ عشق برایِ من هم کشتیِ نجات است و هم ساحلِ مقصود؛ بنابراین نه از غرق شدن در کشتی هراسی دارم و نه دغدغه رسیدن به ساحلِ برون را در سر می‌پرورانم.

شعله‌ای در جانم بیفکن، اما نه آن‌قدر سوزان که هستی‌ام را خاکستر کند؛ چرا که من هنوز تازه‌کارم و به آشیانهٔ دنیا و تعلقاتِ آن وابستگی دارم.

به امیدِ آنکه روزی برایِ شکارِ من از راه برسی، من همچون آهویی که از بندِ فرمانروایان (زورمندانِ دنیا) می‌گریزد، از هر دام و کمندی رمیده‌ام و تنها در انتظارِ صیدِ توأم.

اگر تو به من لطف و عنایتی کنی، این سرور و سرمستی را با یاران و معاشرانم قسمت می‌کنم، چرا که من چند جام از شرابِ نابِ شبانه (لذتِ خلوتِ با تو) در اختیار دارم.