زبور عجم

ای روح آگاه، برخیز و بر خاک تشنه وجود ما که از بی‌حاصلی خشکیده است، نشاط و شور زندگی را بیفشان. تو باید آتش مقدس و فروغ درونی خود را برافروزی تا آتش‌های سوزان و کاذبِ دنیوی در وجود ما خاموش شود.

امروزه میکده‌ها (مراکز معنوی) از باده حقیقت خالی شده‌اند و کسی به دنبال کمال نیست و مدارس (مراکز علمی) نیز اگرچه پرهیاهو هستند، اما آتشِ شوق و عشق در آن‌ها مرده است و تنها به الفاظی بی‌روح دل‌خوش کرده‌اند.

خردی که گره از کارها می‌گشاید، در نهایت باید خادمِ دین و حقیقتِ والا باشد؛ چرا که حقیقتِ اصیل، در اعماق دل‌های انسان‌ها جای دارد و با معیارهای ظاهری و نشانه‌های دنیوی قابل شناخت نیست.

هم عقل و هم عشق هر دو به سوی مقصدی واحد در حرکت‌اند و هر دو مدعیِ رهبری کاروانِ زندگی‌اند؛ اما روششان متفاوت است: عقل با ترفند و نقشه‌چینی راه می‌جوید، اما عشق انسان را با قدرتِ کششِ بی‌چون‌وچرای خود به سوی مقصود می‌کشاند.

عشق چنان قدرتی دارد که محدودیت‌های عالم مادی (شش جهت) را در هم می‌شکند و از قید مکان و زمان آزاد می‌شود؛ دستِ عشق چنان بلند است که حتی به ستاره‌ها و کهکشان‌ها نیز می‌رسد و بر کلِ جهانِ هستی احاطه می‌یابد.