آی واژه - اقبال لاهوری - زبور عجم - برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا

برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا چه عقده ها که مقام رضا گشود مرا

تپید عشق و درین کشت نا بسامانی هزار دانه فرو کرد تا درود مرا

ندانم اینکه نگاهش چه دید در خاکم نفس نفس به عیار زمانه سود مرا

جهانی از خس و خاشاک در میان انداخت شرارهٔ دلکی داد و آزمود مرا

پیاله گیرز دستم که رفت کار از دست کرشمه بازی ساقی ز من ربود مرا