زبور عجم

با فرا رسیدن بهار و نغمه‌سراییِ بلبلان، از معشوق درخواست می‌شود که با گشودن چهره و آوردنِ شرابِ عشق، بزمِ این فصلِ زیبا را کامل کند.

از معشوق می‌خواهد که به اشک‌های جاریِ او بنگرد و با نگاهِ خود، جانِ او را که مانند نی‌زاری خشک و بی‌رمق است، با شعله‌ی عشق و شور، گرم و روشن سازد.

از بادِ بهاری می‌خواهد که خیال و رویای او را با خود ببرد و دشت و دمن را با نقش‌ونگاری که از اندیشه‌ی او برآمده است، بیاراید.

شاعر مدعی است که با دمِ خود به باغ و دشت طراوت می‌بخشد و عمرِ خود را در کشاکشِ تلخی‌ها (خار) و شیرینی‌ها (گل) در این فضای مقدس سپری کرده است.

جهانِ مادی که مرکب از آب و خاک است، باید بر محکِ دلِ شاعر آزموده شود تا حقیقتِ عیارِ آن (خلوص یا ناخالصی‌اش) و روشنایی یا تیرگی‌اش آشکار گردد.

شاعر می‌گوید که دل به کسی جز معشوق نسپرده و با دوروییِ جهانِ دوگانه (دنیا و آخرت) سازش نکرده است و تنها با همین حالِ درویشانه، به پیشگاهِ معشوق برای حساب‌رسی آمده است.

پرنده‌ی فاخته که نمادی از کهن‌سالی و حکمتِ طبیعت است، ناله‌ی شاعر را می‌شنود و تصدیق می‌کند که تاکنون کسی چنین نغمه‌ی پردرد و بی‌‌مانندی را در این باغ نسروده است.