زبور عجم

این جهانِ مادی چیزی جز ساخته و پرداختهٔ ذهن و تخیلات من نیست و جلوه‌گری و زیبایی آن، کاملاً وابسته به نگاه آگاهانه و هشیار من است.

تمام آفاق و جهانی که با یک نگاه در بر می‌گیرم، در برابر عظمتِ ادراک من، همچون دایره‌ای کوچک است که به وسیلهٔ پرگارِ اندیشه و هوش من ترسیم شده است.

وجود داشتن و یا وجود نداشتنِ اشیاء، تنها به دیدن یا ندیدنِ من بستگی دارد و مفاهیمِ زمان و مکان نیز تنها بازیچه‌ای از افکار من هستند.

از طریقِ نیرویِ فریبنده و جادویِ دل که در حالت‌های مختلف (غیب و حضور یا سرگشتگی و آرامش) قرار می‌گیرد، این ذهنِ من است که رازهایِ هستی را فاش کرده و گره از اسرار می‌گشاید.

جهانِ آخرت که در آن آدمی محصولِ کردارِ خود را برداشت می‌کند، بهشت و دوزخ‌اش (نور و آتش‌اش) همگی برآمده از اعتقادات و اعمالِ دینی من (نمادهای تسلیم و شرک) هستند.

من همچون سازِ سرنوشت هستم که نغمه‌های پنهانِ بسیاری در خود دارم؛ هر کجا که اندیشه و ارادهٔ من به عنوانِ زخمه (مضراب) بر این ساز فرود آید، آهنگی از وجودِ من نواخته می‌شود.

ای خدایی که وجودِ من به لطفِ تو پاینده است؛ نشانی از ذاتِ مستقلِ تو کجاست؟ چرا که این دو جهان (دنیا و آخرت)، تنها بازتابی از کردارِ ماست؛ پس جهانِ خاصِ تو که از پندارِ ما جداست، کجاست؟