زبور عجم

چشمِ دلی که من دارم، تنها مشتاقِ لذت بردن از تماشای زیبایی است. پس چه گناهی است اگر از دلِ سخت‌ترین سنگ‌ها نیز پیکره‌ای از معشوق بتراشم و به ستایش آن بنشینم؟

ای معشوق که همچون ماه‌ پنهان در ابری، پشتِ نقابِ جلوه‌گری پنهان شده‌ای و نگاهِ مرا برنمی‌تابی؛ ای ماهِ من، اگر من ناله نکنم و از رنجِ دوری نگویم، به من بگو دیگر چه چاره‌ای جز فریاد برایم باقی مانده است؟

چه می‌شود اگر تو گذری به خانه‌ی دلی داشته باشی که کاروانی از احساسات را در خود جای داده است، اما تنها دارایی و کالایِ ناچیز و بی‌ارزشِ آن، دلی است که هزاران پاره شده است؟

این غزل را سرودم به امید آنکه در پرتوِ کلام و موسیقیِ شعر، به آرامشی برسم، اما تبِ سوزانِ عشق، تنها با پاره کردنِ یک شراره از آتشِ کل، فرو نمی‌نشیند.

آن قلبِ زنده‌ای که تو به من ارزانی داشتی، تابِ تحملِ حجاب و دوری را ندارد. به من چشمی بده که بتواند حتی در دلِ سنگِ سخت نیز شعله‌ای از حضورِ تو را ببیند.

همه پاره‌های دلِ من، سهمی از سرور و شادیِ وجودِ تو دارند؛ حال چگونه است که تو غمِ خود را در چنین دلی که از پیش هزار پاره شده است، جای داده‌ای؟

هیچ‌کس کشتیِ خود را به دریایی با امواجِ بلند نمی‌برد؛ اما خطری که عشق آن را می‌بیند، در ساحلِ امنِ آن نهفته است. (به عبارت دیگر، عشق یعنی گذشتن از امنیت برای رسیدن به بی‌کرانگی).

با شکوه و بی‌نیازی، از کنارِ بزرگان و خدایگانِ زمینی گذشتم، همچون ماهِ کاملی که با وقار و بی‌اعتنا، از کنارِ ستارگانِ کم‌نور عبور می‌کند.