زبور عجم

نغمه و سرود من از آن جهت پر از شور و شرار و جسورانه و غم‌انگیز است که جانِ من همچون خار و خاشاک خشک، در معرض وزشِ تندبادِ صبحدم قرار گرفته و شعله‌ور شده است.

عشق، نظم و سامانِ مشخصی ندارد، اما ابزاری بُرنده همچون تیشه در اختیار دارد که سینه کوه‌ها را می‌شکافد و با خونِ پرویز (رقیب) پاک‌سازی می‌شود.

این نکته از زبانِ فردی نکته‌سنج در عمقِ جانم نشست که در مواجهه با معشوقان، نگاهِ نافذ و اثرگذارِ آنان بسیار کاری‌تر و عمیق‌تر از هر سخنِ دل‌نشین و جذابی است.

ای محبوب، لحظه‌ای بر بالینِ من حاضر شو و بنشین؛ چرا که از دردِ دوری و هجران، جامِ وجودم تهی گشته، در حالی که پیمانه‌ی بزمِ تو لبریز از شادی و کامیابی است.

من آتشِ داغِ جدایی را در گلستانِ وجودم نمایان کردم؛ اما نسیمِ این گلستان، آن آتش را شعله‌ورتر می‌کند و قطراتِ شبنم (اشک‌هایم) بی‌امان از گونه‌هایم فرو می‌ریزد.

اشاره‌های پنهانیِ معشوق می‌تواند خانمان‌سوز باشد، اما من خواهانِ آن نگاهِ عشوه‌آمیزِ جسورانه و خون‌ریزی هستم که با بی‌باکی تمام، جان را می‌ستاند.

این چه رازی است که هم عقل و هم دل، هر دو در دنیای مادی جای دارند؟ با این حال، عقل به مصاحبت با گل و زیبایی‌های ظاهری دل‌خوش است، اما دل از معاشرت با عالمِ ماده گریزان است.

به من نگاه کن و مرا بشناس که در سرزمینِ هندوستان، دیگر کسی را نخواهی یافت که با وجودِ تبارِ برهمنی، این‌گونه با اسرارِ عرفانیِ سرزمینِ روم و تبریز آشنا و هم‌راز باشد.