زبور عجم

اگرچه از نظر مادی و وجودی، انسانی ناچیز و خاک‌سرشتم، اما تنها دارایی و سرمایه من همین قلب است؛ من همچون ستاره‌ای که بی‌وقفه در آسمان می‌درخشد، چشمانم را به تماشای زیبایی‌های تو دوخته‌ام.

به دلیل اشتیاقِ شدید به نوازش و توجهِ تو، در سکوتی عمیق فرو رفته‌ام که خود نوعی فریاد است؛ اما تو ممکن است این سکوت را به حسابِ ازکارافتادگی و خاموشیِ سازِ دلم بگذاری.

درون مرا چنان دگرگون کن که با حرارتِ آوایِ عاشقانه من، قلبِ انسان‌های زمینی روشنایی یابد و جانِ فرشتگان و موجوداتِ آسمانی به تپش و گدازش درآید.

دلیلِ بی‌قراری و اشتیاقِ فطریِ ما، وابستگی و نیازِ ماست؛ اما تو ای خدای بی‌نیاز، چون از جنسِ نیاز نیستی، نمی‌توانی عمقِ این سوز و گدازِ ما را دریابی.

من هرگز تلاشی برای فاش کردن یا پنهان نگه داشتنِ دردهایم نکردم، اما شعرم را چنان صادقانه سرودم که خود به خود رازِ نهفته درونم برملا شد.