زبور عجم

ای معشوقی که حرارتِ آه و سوزِ دلِ مرا افزون کرده‌ای، با همان صدا و نَفَسِ من، این کالبدِ خاکی و کهنه‌ام را که گویی هزاران سال در خوابِ غفلت و نیستی بوده، دوباره به زندگی و حیات بازگردان.

تو با دلِ ما چه می‌کنی که با شرابِ زندگی‌بخشِ خود، این کالبدِ خاکی (که تنها از آب و گِل سرشته شده) را چنین سرمستِ شوق می‌کنی و به آن معنا و ارزشِ پیاله‌ای از شرابِ عشق می‌بخشی؟

دلی را که همچون غنچه‌ای بسته و گرفته است، با همان نَفَسِ الهیِ من باز کن و گره‌گشایی نما، و همان‌طور که نسیم، داغِ روی لاله را طراوت می‌بخشد، با نسیمِ حضورِ خود، اندوهِ درونیِ مرا نیز به طراوت و زیبایی تبدیل کن.

خیال و اندیشه‌ی بلندپروازِ من از ماه و خورشید و سیاره‌ی مشتری (مراتب عالی آسمانی) هم عبور می‌کند؛ تو چرا در کمین نشسته‌ای و غافلی؟ برخیز و این آهویِ تندرو (خیالِ بلندِ مرا) شکار کن و در بندِ عشقِ خود درآور.

ای سرور و صاحبِ اختیارِ من، آبرویِ این گدایِ درگاهت را حفظ کن؛ چرا که من همان کسی هستم که جامِ وجودم را از جویِ آبِ دیگران (غیر از تو) پر نمی‌کنم و چشم‌داشت به کسی جز تو ندارم.