زبور عجم

شروع به غزل‌سرایی کن و نغمه‌های فراموش‌شده و اصیل را دوباره زنده کن؛ برای این دل‌های یخ‌زده و اندوهگین، سخنانی آرام‌بخش و دل‌نواز به ارمغان بیاور.

با آن چشم نیم‌بسته و خواب‌آلود خود، چنان فتنه‌ای برپا کن که همه عبادتگاه‌های گوناگون اعم از کنشت و کعبه و بتخانه و کلیسا را متزلزل سازد.

از آن شراب عشقی که وجود خاکی و مادی مرا به آتش کشید و شور و حال در من پدید آورد، جامی هم به جوانانی که تازه قدم در راه طلب گذاشته‌اند، پیشکش کن.

آن نی و نوایی را بیاور که با نغمه‌اش دل انسان در سینه به رقص می‌آید؛ همان شرابی را بیاور که شیشه جان و روح را صیقل می‌دهد و به گداز و تلطیف می‌رساند.

باد صبحگاهی در بوستان شعر و ادب ایران (نیستان عجم) بسیار سرد و تند می‌وزد و موجب جمود شده است؛ پس تو آن شراره و گرمایی را بیاور که از ساز تو تراوش می‌کند و جان‌ها را گرم می‌سازد.