رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۱
ابن حسام خوسفی
ابر آمد و بر روی هوا می گرید
چون متهم از شرم و حیا می گرید
معلومم شد که او چرا می گرید
بر عمر تلف گشته ما می گرید